Μάρτιος ο απρόβλεπτος • Ευαγγελισμοί κι εορτασμοί…

17/3/2010

Συνέχεια από το προηγούμενο φύλλο

Στα τέλη του μήνα πια, θυμούμαι κάποια λαμπερά σαββατιάτικα απογεύματα κι αναστενάζω…
Τότε που η μέρα σκουντούσε τη νύχτα και δεν την άφηνε να βγει πίσω από το μελιτζανί το παραβάν της, τότε που κι η θάλασσα στ’ ανατολικά δεν ξεχώριζε πια από τα βουνά της Μικρασίας και τον ουρανό, τότε που οι καμπάνες του εσπερινού έστελναν μελαγχολικές νότες από τον Άγιο Μαθαίο στον Κοφινά, την Αγία Άννα στην Καπέλα, τον Άγιο Νικόλα στο Σίφι κι από την Παναγιά στην Τουρλωτή, τότε που στο θυμιατό, τ’ ακουμπισμένο στο πεζούλι της βεράντας, «χώνευε» το καρβουνάκι και το θυμίαμα κι ευώδιαζε γύρω ο τόπος σαν ιερό εκκλησιάς και σαν οντάς χανούμισσας, τότε που τα πουλάκια τιτιβίζοντας εκκωφαντικά κρύβονταν στα κλαδιά της εκατονταχρονίτισσας τσικουδιάς για να κοιμηθούν κι ο πετεινός μ’ επίμονα κακαρίσματα επιδεικτικά μάζευε το χαρέμι του στο κοτέτσι, εκείνα τα γλυκά ειδυλλιακά απογεύματα που τα δάκρια του σκίνου σαν διαμαντόπετρες διάφανα και πολύτιμα, σκλήραιναν από τη βραδινή δροσιά και το καραφάκι με το ούζο του παππού πάγωνε μέσα στη φουντάνα, εκείνη την ώρα έπαιρναν οι γυναίκες τις παγκέτες και τις κουβαλούσαν για να κάτσουν «όξω στις ελιές», όπου το χωραφάκι έκαμνε μια σκάλα σα φυσικό μπαλκόνι για ν’ αγναντεύει όλο το πέλαγος, το λιμάνι, τη Χώρα, το Σίφι ως απάνω τη Βοήθεια και πιο πάνω ακόμη ως τον Προβατά, την Κουρνά, τ’ Αγομαρκάκι και τους Άγιους Πατέρες, που ξεχώριζαν αχνά μέσα στο σύθαμπο που τα τύλιγε σαν τούλι κεντημένο με χρυσόσκονη, πούλιες και στρας, άλλοτε κατακόκκινο, άλλοτε πορτοκαλί και ροζ, κι άλλοτε γκριζογάλανο, καθώς ο ήλιος έγερνε πίσω από το Αίπος.
Εκεί κάθιζαν οι γυναίκες στη σειρά, πάνω στα κεντητά μαξιλαράκια με τα κρόσσια και ρέμβαζαν νωχελικά.
Δεν τις θυμούμαι να δουλεύουν ποτέ τα Σαββατόβραδα, μήτε να πλέκουν, ούτε να κεντούν ή να μπαλώνουν όπως τις άλλες μέρες που δε σήκωναν τα μάτια τους από τη δουλειά ως να σκοτεινιάσει.
Κάθονταν μόνο κι απολάμβαναν την τόση ομορφιά που τις αγκάλιαζε, αφήνοντας τη γλύκα της ώρας εκείνης να τις χαλαρώνει κι έτσι απαλά, καθώς το σούρουπο τύλιγε αργά μα σταθερά την πλάση, άφηναν να τις αγγίζει σαν ρίγος και σαν ηδονή η μακαριότητα και…μια μελαγχολία…
Έλεγαν μόνο λέξεις, αραιές, σε τόνους χαμηλούς, ανάμεσα σε μικρούς σιγανούς αναστεναγμούς, ανακλαδίσματα και χασμουρητά κι ήταν σαν όλα τα προβλήματα να ‘ταν λυμένα, όλη η ένταση κι η κούραση της μέρας ήταν πια παρελθόν και τ’ αύριο πολύ μακριά ακόμη για να τις αγχώνει.
Αχ…Εκείνα τ’ απόβραδα του Μάρτη «όξω στις ελιές»!
Με τη δροσερή αύρα να χαϊδεύει απαλούς λαιμούς και κατάλευκα μπράτσα, ανάμεσα στα βατιστένια γιακαδάκια και τ’ ανασηκωμένα μανίκια.
Με το τραγούδι των τριζονιών να νανουρίζει τις πλανταγμένες ψυχές σαν ερωτικό κάλεσμα και μ’ εκείνο τα μαγικό φίλτρο που ‘καμνε το δειλινό παραμυθένιο, να δρα καταλυτικά στο μυαλό και στο σώμα σαν ναρκωτικό και σαν μέθη, τόσο που ν’ αφήνονται και να παραδίνονται παθητικά.
Αχ… εκείνα τ’ αξέχαστα τ’ απογέματα που τα ‘ζησα, τα χάρηκα κι αλίμονο… δε θα τα ξαναζήσω…

Επίλογος
Ευχαριστήρια
επιστολή

Αγαπητοί φίλοι,
θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τη συντροφιά που μου κρατήσατε από την αρχή του Απρίλη του ’09, όταν άρχισα να μετρώ δειλά την ανοχή σας μέσ’ από τη στήλη του «λες και ήταν χθες», μέχρι σήμερα.
 Όλον αυτόν το χρόνο, τριγύριζα μέσα σε τούτες τις σελίδες, συνεπαρμένη από τις τρυφερές αναμνήσεις της παιδικής μου ζωής κι εσείς, με τα μηνύματα και τα φιλικά σας σχόλια, μου δίνατε κουράγιο να ξεδιπλώνω σκεπασμένες από τα χρόνια σκηνές και γεγονότα και ν΄ ανοίγω συρτάρια κλειδαμπαρωμένα στης μνήμης μου το χρηματοκιβώτιο.
Τα όσα φιλοξενήθηκαν σε τούτη τη στήλη, ξεκίνησαν να γράφονται το 1998, όταν έπρεπε να επιτεθώ με αντίποινα δραστικά κι ελπιδοφόρα, για να πολεμήσω και να εξουδετερώσω μια άσχημη φάση της ζωής μου πριν με νικήσει και με καταστρέψει με την κακία και το μίσος της.
Τις γλυκές αναμνήσεις λοιπόν από τα παιδικά μου χρόνια, την αγάπη και τη στοργή των αγαπημένων μου ανθρώπων και την αναδρομή σε γεγονότα χαρούμενα μάζεψα κι έβαλα σαν βέλη ευθύβολα κι αποτελεσματικά στη φαρέτρα μου κι όρμησα στον άνισο μα ιερό αγώνα μου.
Έκτοτε και μέχρι σήμερα που η λέξη ΤΕΛΟΣ θα βάλει το βουλοκέρι στην αλληλογραφία μου με σας αλλά και με το θάρρος, την υπομονή και το σεβασμό στην αλήθεια της ζωής μου, πολλά κεφάλαια γράφτηκαν, ξαναγράφτηκαν και συμπληρώθηκαν.
Τρομάζω στην ιδέα του αποχωρισμού και νιώθω σαν, γι άλλη μια φορά, να βγαίνω μοναχή στη στράτα για να γυρίσω στην πραγματικότητα της ενήλικης ζωής μου, που κακά τα ψέματα, δύσβατη κι επικίνδυνη ήταν, καθώς όλων των ανθρώπων άλλωστε.
Μα, όπως όταν του κάστρου τα θεμέλια είναι καλοκτισμένα και γερά αντέχει και βαστά στου εχθρού και του καιρού τα γιουρούσια, έτσι και τ’ ανθρώπου η αντοχή και το κουράγιο νικά όταν η καρδιά κι η ψυχή του έχουνε βυζάξει αγάπη κι έχουνε χορτάσει τρυφερότητα και στοργή.
Σας ευχαριστώ και σας χαιρετώ λοιπόν, φίλοι μου, προς το παρόν, ελπίζοντας να σας έχω πάντοτε συνοδοιπόρους σαν θα ξανασυναντηθούμε στου γραπτού λόγου τις περιπέτειες, που άλλοτε διαδραματίζονται στις σελίδες ενός βιβλίου, άλλοτε στα φύλλα μιας εφημερίδας ακόμα και πάνω στου θεάτρου τα σανίδια ή μέσα στων τραγουδιών τα γυρίσματα.

Εν τέλει, να πω χίλια ευχαριστώ και στο Γιάννη τον Τζούμα, στο Δημήτρη το Φρεζούλη και σ’ όλους τους ανθρώπους που μοχθούν για να κυκλοφορεί και να πλουτίζει ποικιλοτρόπως την χιώτικη πολιτισμική πραγματικότητα η «Αλήθεια».
Με τιμή
Αγγελική Συρρή-Στεφανίδου

 ΤΕΛΟΣ
 

women who cheat on husbands link women who cheat on husbands
my wife cheated on me now what do i do blog.whitsunsystems.com cheat on your wife website
reason why husband cheat open My husband cheated on me
walgreens photo print caribbeantransfers.com walgreens online coupon codes




Αρxείο Στηλών: