ΛΙΓΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟN ΤΑΦΟ ΤΟΥ NIL ERIK NILSSON

«VIRIL» 66 χρόνια από τη φονική επιδρομή των (!) συμμάχων

8/2/2010


Στις 7 Φεβρουαρίου 1944 (6 περίπου μήνες πριν την αποχώρηση των Γερμανών) μισή ντουζίνα βρετανικά βομβαρδιστικά εμφανίστηκαν ξαφνικά, λίγο πριν τις 12 μ.μ., πάνω από το λιμάνι της Χίου, για να επιδείξουν στους Γερμανοκρατούμενους Χιώτες τις πολεμικές αρετές της Γηραιάς Αλβιόνος, τη συμμαχική αλληλεγγύη τους και φυσικά να αμολήσουν στα τυφλά κάποιες βόμβες που είχαν περισσέψει από άλλες αποστολές σκορπίζοντας το θάνατο σε 18 ανύποπτους πολίτες ανάμεσα στους οποίους βρισκόταν κι ένας εχθρός.
Ο αυστριακός στρατιώτης WESTHAUSER φύλαγε σκοπιά στη σκάλα του σουηδικού Α/Π  «VIRIL» που απ’ την προηγούμενη ημέρα εκφόρτωνε τα τρόφιμα του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού για τον επισιτισμό του νησιού. Πέραν των 18 νεκρών οι φονικές βόμβες των συμμάχων κι ιδίως οι πολυβολισμοί του Β’ και Γ’ γύρου της φονικής επιδρομής προκάλεσαν το  σοβαρό τραυματισμό 70 περίπου πολιτών που βρίσκονταν στο λιμάνι είτε ως εκφορτωτές είτε ως αρμόδιοι του ΔΕΣ είτε ως υπηρεσιακοί παράγοντες. Ελπίζω πως το βρετανικό στρατηγείο, μετά το τέλος της αεροπορικής αυτής επιδρομής θα παρασημοφόρησε τους ηρωικούς πιλότους.

• ΑΛΛΩΣΤΕ η επιδρομή αυτή (της 7ης Φεβρουαρίου 1944) θα συμπλήρωσε κι ολοκλήρωσε μία ακόμη βρετανική επιτυχία που προηγήθηκε στης Χίου, όταν το 1943, μία ισχυρή βρετανική αεροπορική αρμάδα επισκέφθηκε εθιμοτυπικά τον Πειραιά προκειμένου να μεταφέρουν τους χαιρετισμούς της Αυτοκρατορίας στους δοκιμαζόμενους Πειραιώτες.
Ατυχώς, το μετεωρολογικό δελτίο της  RAF προφανώς δεν ενημέρωσε την αρμάδα κι έτσι, οι βρετανοί  χειριστές δεν μπόρεσαν να απολαύσουν το πανέμορφο λιμάνι αλλά κι οι Πειραιώτες λόγω του πυκνού νέφους που εκάλυπτε τον ουρανό δεν μπόρεσαν να καμαρώσουν τους φίλους και συμμάχους που ήλθαν... για να τους φέρουν μήνυμα λευτεριάς.
ΕΤΣΙ, οι βρετανοί πιλότοι άδειασαν το φορτίο τους από κουφέτα των 500 κιλών (εμπρηστικές βόμβες) που σκόρπισαν το θάνατο σε εκατοντάδες Πειραιώτες και χιλιάδες τραυματίες, ισοπέδωσαν τον Πειραιά κι ανάμεσα κι η Αγία Τριάδα, η Μητρόπολη της πόλης. (ΒΕΒΑΙΑ, η επιδρομή αυτή όπως και της Χίου τον επόμενο χρόνο - έγιναν για το καλό μας, για την ταχύτερη απελευθέρωση της χώρας από το Γερμανικό Ζυγό ώστε να τον αντικαταστήσουν απ’ το δικό τους).
Βέβαια, αν θέλουμε να είμαστε ως Έλληνες αντικειμενικοί και δίκαιοι, θα πρέπει κάποτε να αντιληφθούμε ποιος πραγματικά μάς φταίει, οι ξένοι που απλώς κάνουν τη δουλειά τους, κοιτάζοντας τα συμφέροντά τους ή μήπως φταίμε εμείς οι ίδιοι ώστε ένα απ΄τα δημοφιλέστερα λαϊκά τραγούδια λέει: «Μα κανένας δε μου φταίει για το χάλι μου, σπάσιμο θέλει το κεφάλι μου».
• Πρώτο θύμα της επιδρομής ο  ΝΙL ERIC NILSSON, εκπρόσωπος του ΔΕΣ, Σουηδός, ένας αξιαγάπητος νέος 30 περίπου ετών, που βρήκε ακαριαίο σχεδόν θάνατο κατά τη μεταφορά του στην κλινική Ευαγγελίστρια. Το παλικάρι αυτό, που είχε την ευθύνη επισιτισμού της Χίου, εκτός από Φιλέλληνας ήταν και λάτρης της Χίου, μάλιστα είχε γνωρίσει μία Χιωτοπούλα, τη Θάλεια, κόρη του Αντώνη Φραγκάκη από το Βασιλεώνοικο, την είχε αρραβωνιαστεί ενώ, το βράδυ της Δευτέρας, (7/2/1944) είχε προγραμματιστεί ο πολιτικός γάμος τους μέσα στο  «VIRIL» που ως σουηδικό ήταν ουδέτερο έδαφος. Όμως η βρετανική αεροπορία που είχε διαφορετικά σχέδια ματαίωσε και το γάμο αλλά κι έκοψε το νήμα της ζωής του, ενταφιασθείς στη Χίο που αγαπούσε, στο νεκροταφείο του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου. Αιωνία του η μνήμη.

• ΑΝ και το 1994 ήμουνα 10 ετών διατηρώ ζωντανές τις προσωπικές αναμνήσεις. Την κατοχική περίοδο ο πατέρας μου, προϊστάμενος της Αγροφυλακής Χίου, τη Δευτέρα 7 Φεβρουαρίου, είχε υπηρεσιακή υποχρέωση να μεταβεί στο Βροντάδο για τις γνωστές αγρονομικές παραβάσεις που δικάζονταν από μηνύσεις των γειτόνων αγροτών συνήθως και για ασήμαντες αιτίες.
Τα σχολεία ήταν κλειστά, ο πατέρας μου με πήρε μαζί του πολύ πρωί ποδαρόδρομο για το Βροντάδο. Έμεινα στο μπαλκόνι του Αγρονομείου και χάζευα τη θάλασσα, όταν κάποια στιγμή, βλέπω 6 αεροπλάνα να κάνουν κύκλους πάνω απ’ το λιμάνι κι ύστερα μαύρους καπνούς. Φοβήθηκα κι έτρεξα μέσα -  και τους φώναξα να βγούνε έξω. Πράγματι, διακόπτηκε το δικστήριο και με τον πατέρα μου απ’ το χέρι πηγαίναμε για τη Χώρα, αφού ο πατέρας μου ανησυχούσε για τη μάνα μου και το μικρό αδελφό μου. Φτάνοντας στο «Σκυλίτσειο» αντίκρισα τα κάρα με τα ματωμένα κορμιά στοιβαγμένα, όπως τα ζώα απ’ το σφαγείο. Μάς έπιασε κρύος ιδρώς για την τύχη των δικών μας  που, ευτυχώς, τους βρήκαμε σώους. Την επομένη ημέρα, Τρίτη 8 Φεβρουαρίου, εκτός από τις καμπάνες των εκκλησιών που κτυπούσαν πένθιμα (μέναμε στον Άγιο Ιάκωβο) εγώ από περιέργεια βγήκα με κατεύθυνση το λιμάνι. Ήταν 10 περίπου το πρωί και καθώς πλησίαζα στο λιμάνι, ακούω βόμβο αεροπλάνου και κόβονται τα πόδια μου από το φόβο. Τελικά, απ’ το τρίγωνο, εκεί που σήμερα είναι το ξενοδοχείο «ΧΑΝΔΡΗ», εμφανίζεται ένα μεγάλο γερμανικό ευτυχώς υδροπλάνο, προσθαλασσώνεται και σταματά στη φτωχιά Προκυμαία. Θυμάμαι, άνοιξε η πόρτα και είδα γιατρούς και νοσοκόμες με τις λευκές μπλούζες κι εν συνεχεία κιβώτια κ.λπ. υλικό που τα ξεφόρτωναν στην παραλία κι από εκεί με γερμανικά αυτοκίνητα τα μετέφεραν (όπως άκουσα) στο «Σκυλίτσειο». Ήταν όπως έλεγε ο μακαρίτης ο πατέρας μου, η γερμανική βοήθεια για τους πληγωμένους.

ΠΡΟΤΑΣΗ:
Στις 7 Φεβρουαρίου 2010 συμπληρώθηκαν 66 χρόνια από το τραγικό συμβάν που άφησε ανοικτές πληγές σε πολλές οικογένειες στη Χίο. Υπάρχει όμως και μία οικογένεια που ζει, αν ζει, χιλιάδες χιλιόμετρα βόρεια, στη Στοκχόλμη της Σουηδίας. Είναι η οικογένεια του NIL ERIK NILSSON που η σορός του αναπαύεται στο νεκροταφείο του Αγίου Ιωάννου Προδρόμου. Προτείνω, λοιπόν, η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση κι ο Δήμος Χίου να τιμήσουν τη μνήμη του νεαρού σουηδού ευπατρίδη με μία απλή τελετή και επιμνημόσυνη ακολουθία εναποθέτοντας λίγα λουλούδια απ’ τη Χιακή Γη που τόσο αγάπησε.
Θα είναι μία πράξη που θα επιβεβαιώσει πως η Χίος δεν ξεχνά τους φίλους της.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΘ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ
Συνταξιούχος Δημοσιογράφος